Ripley forever

เมื่อตอนที่ผมอัพบล็อกในวันปีใหม่เมื่อ2เอนทรี่ก่อน ผมได้รับคอมเม้นท์หนึ่งมีข้อความว่า

(ต้องขอบอกก่อนนะครับว่าผมไม่รู้จักคุณเล็ก ประพันธ์มาก่อน

และไม่มีส่วนได้ส่วนเสียอะไรกับเขาทั้งสิ้น)

เมื่อผมอ่านแล้วก็เกิดความอยากรู้ว่าอะไรหนอคือสิ่งที่ผู้ชายคนนี้เพิ่งทำเสร็จไปเมื่อสิ้นปี

มันคงจะต้องเป็นสิ่งที่น่าสนใจแน่ๆ ไม่งั้นคงจะไม่มาเชิญชวนกันถึงบล็อกแบบนี้

พอผมคลิกเข้าไปดูก็ต้องตกตะลึงด้วยความทึ่ง

เพราะสิ่งที่เห็นตรงหน้านั้นมันอยู่เหนือความคาดหมายมากมายนัก

นี่คือบางส่วนของความน่าทึ่งเหล่านั้น... (ขออนุญาตคุณเล็กนะครับ)

นับเป็นผลงานการ์ตูนที่มีลายเส้นและสีสันสวยงามมากจริงๆ

น่าปลื้มใจที่มันเป็นผลงานของคนไทยเราด้วยกันเองที่แสดงถึงความมุ่งมั่น อุตสาหะ และกล้าหาญ

ใครที่เคยเข้าไปดูแล้วก็คงจะคิดเหมือนผมกันทุกคน

แต่สิ่งที่ประทับใจผมมากยิ่งกว่าภาพที่เห็นก็คือความในใจของคุณเล็กในบทส่งท้าย

ซึ่งบอกที่มาที่ไปของแรงผลักดันอันสำคัญที่ทำให้เกิดผลงานชิ้นเยี่ยมนี้ขึ้นมา

ประโยคที่ว่า "ชีวิตเราจะเสี่ยงมากกว่า หากเราไม่กล้าเสี่ยงอะไรเลย"

และ "ถ้าผมไม่ลงมือทำตอนนี้ สิ่งที่ฝันไว้มันจะค้างคาใจไปตลอดชีวิตไหม?"

มันช่างโดนใจผมเสียเหลือเกิน อ่านแล้วรู้สึกเจ็บแสบเหมือนโดนใครตบที่ใบหน้า

เพราะเกิดมาจนป่านนี้ผมยังไม่เคยทำความฝันของตัวเองให้เป็นจริงเลยซักอย่าง

อาจเป็นเพราะเป็นคนที่มักจะผูกชีวิตไว้กับข้ออ้างต่างๆนานา จำพวก.. ยังร้อนอยู่ ยังหนาวอยู่

ยังง่วงอยู่ ยังอิ่มอยู่ ยังหิวอยู่ ยังเช้าอยู่ ฯลฯ (ซึ่งปีนี้ตั้งใจว่าจะโละข้ออ้างพวกนี้ทิ้งถังขยะให้หมด)

ดังนั้นขอขอบคุณความฝันที่เป็นจริงของผู้ชายที่ชื่อเล็ก ประพันธ์

ที่ช่วยจุดประกายความฝันที่มอดดับในใจของคนอื่นอีกหลายๆคนให้กลับมาสว่างไสวขึ้นอีกครั้ง

ใครจะรู้ว่าอีก 2ปี 3ปี หรือ 4ปีข้างหน้านับจากนี้อาจจะมีคนชื่อ Ripley

โผล่ไปที่บล็อกของคุณๆและชักชวนให้ตามไปดูความฝันที่กลายเป็นจริงที่บล็อกของเขาเองบ้างก็ได้!

ปิดท้ายเอนทรี่นี้ด้วยแท็กที่ผัดผ่อนกับคุณ Revamp มาตั้งแต่ปลายปีที่แล้ว เดิมเป็นแท็ก100ข้อ

แต่ผมขออนุญาตเปลี่ยนมาเอาแท็กสั้นๆ 4-5 ข้อเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในปีที่ผ่านมา

(นับถึงวันที่กำลังเขียนเอนทรี่นี้) แท็กนี้ก็แล้วกันนะครับ

// เรื่องน่าดีใจแห่งปี

ปีที่ผ่านมาไม่ค่อยมีเรื่องให้ดีใจเข้ามาในชีวิตสักเท่าไหร่ ถ้าเรื่องเสียใจล่ะเยอะ !

แต่ที่ดีใจที่สุดในรอบปีคงจะเป็นเรื่องที่ได้เป็นติวเตอร์เกี่ยวกับคอมพิวเตอร์กราฟฟิคเป็นครั้งแรกในชีวิต

ให้กับน้องม.6คนหนึ่ง ซึ่งผลสุดท้ายเขาก็สามารถผ่านการสอบคัดเลือกจนติดคณะวิจิตรศิลป์

สาขาวิชาการออกแบบ ในมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งได้สำเร็จดังใจหวัง

// เรื่องฮาแห่งปี

นึกไม่ออกครับ มีแต่เรื่องสยองแห่งปี(ซึ่งอาจจะเป็นเรื่องฮาของคนอื่น)

คือผมพบรอยเลื้อยของสัตว์เลื้อยคลานชนิดหนึ่งที่ไม่มีขาใกล้บริเวณที่พัก

สันนิษฐานจากร่องรอยที่ทั้งกว้าง ทั้งยาว ทั้งลึกตามที่เห็น

น้ำหนักและขนาดของเจ้าของรอย(ซึ่งคาดว่าเป็นไอ้เหลือม)อาจใหญ่พอที่จะสามารถเขมือบคนได้ทั้งคน

มิน่า ทำไมแมวที่เลี้ยงไว้ชอบหายอยู่เรื่อย ซวยละตู!

ทุกวันนี้ทั้งแมวและเจ้าของแมวต่างก็เดินอย่างกะทหารลาดตระเวณทุกครั้งที่ก้าวขาออกพ้นประตูบ้าน

// เรื่องเศร้าแห่งปี

คุณยายเสียชีวิตก่อนที่ผมจะทันได้เดินทางไปเยี่ยม

 

// สุดยอดเพลงแห่งปี

แสงหนึ่งคือรุ้งงาม

// วลีเด็ดแห่งปีี

ขอยกให้กับประโยคของคุณเล็ก ประพันธ์ตามที่เพิ่งหยิบยกเอามากล่าวในเอนทรี่นี้แหละ

"ชีวิตเราจะเสี่ยงมากกว่า หากเราไม่กล้าเสี่ยงอะไรเลย"

"ถ้าไม่ลงมือทำตอนนี้ สิ่งที่ฝันไว้มันจะค้างคาใจไปตลอดชีวิตไหม?"

ทุกคนล้วนแต่มีความฝัน แต่ไม่ใช่ทุกคนที่กล้าทำให้ความฝันกลายเป็นความจริงขึ้นมา

แล้วตัวคุณล่ะครับ จะเลือกอยู่ในกลุ่มไหน !?